Το παραπάνω είναι και ο λόγος που σιγά-σιγά μεγαλώνουν τα ποσοστά της φιλοκυβερνητικής παράταξης στις εκλογές της ΕΣΗΕΑ. Σε περίπτωση δεύτερης τετραετίας θα έχει απόλυτη πλειοψηφία.
Κάποτε η δημοσιογραφία έριχνε κυβερνήσεις ή και προέδρους των ΗΠΑ, όπως έπαθε ο Νίξον με το Γουότεργκέϊτ. Κάποτε δηλαδή η δημοσιογραφία έκανε καταστροφικό παιχνίδι.
Η σημερινή δημοσιογραφία στην Ελλάδα σώζει την Ελλάδα της οικονομίας, τα οικονομικών πολλών, όχι μόνο εργοδοτών και κπμματαρχών. Τώρα η δημοσιογραφία ασκεί όχι την -λεγόμενη- τέταρτη, αλλά και την εκτελεστική εξουσία. Πάλι κάνει καταστροφικό παιχνίδι, αλλά δημιουργικά.
Πολλές φορές παρουσιαστές τηλεοπτικών εκπομπών τρώνε τη θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου, κάποιες εφημερίδες δημοσιεύουν κείμενα που αργότερα θα γίνουν αποφάσεις και ανακοινώσεις υπουργών. Μήτσος. Επικοινωνιακή διακυβέρνηση υπό τον ΤΥΠΟ των φίλων.
Η δημοσιογραφία είναι ελεύθερη στην Ελλάδα. Κάθε δημοσιογράφος με γάμα κεφαλαίο έχει δικαίωμα να υποστηρίζει την πολιτική πατρίδα των κουμανταδόρων.
Η κυβέρνηση έχει κάποιους επικίνδυνους πολιτικούς αντιπάλους, Έλληνες, η κριτική και οι προτάσεις των οποίων όμως, θέτουν την Ελλάδα σε θέση απολογούμενου έναντι της Τουρκίας. Τι να κάνει η Ελλάδα; Να αντιπαρατεθεί με τους αντιπάλους της στη Βουλή και να δίνει αφορμές για λόγια εναντίον μας από τον Ερντογάν; Όχι. Τότε αναλαμβάνει η ανεξάρτητη δημοσιογραφία, επιτίθεται στους μισερούς πολιτικούς αντιπάλους της χώρας και τους βγάζει ξεφτίλες στην προσωπική τους ζωή. Για την Ελλάδα που αντιστέκεται στους πρόσφυγες.
Το ίδιο συμβαίνει και με τους δημοσιογράφους που αποκαλύπτουν σκάνδαλα. Εκεί ασκεί λίγη δημοσιογραφία και η δικαστική εξουσία. Γιατί τα σκάνδαλα δεν πρέπει να βγαίνει από τα γραφεία και τις τσέπες αυτών που τα διαπράττουν. Όπως η
Κάποτε πρέπει να τηρούμε τους τύπους, ειδικά για τη δημοσιογραφία και τον ΤΥΠΟ. Μια κυβέρνηση που ασκεί επικοινωνιακή εκτελεστική εξουσία, θα έπρεπε τους υπουργούς επικρατείας, πρώην “Παρά τω Πρωθυπουργώ” να τους λέει αρχισυντάκτες ή συντάκτες ύλης.
Η σημερινή δημοσιογραφία στην Ελλάδα σώζει την Ελλάδα της οικονομίας, τα οικονομικών πολλών, όχι μόνο εργοδοτών και κπμματαρχών. Τώρα η δημοσιογραφία ασκεί όχι την -λεγόμενη- τέταρτη, αλλά και την εκτελεστική εξουσία. Πάλι κάνει καταστροφικό παιχνίδι, αλλά δημιουργικά.
Πολλές φορές παρουσιαστές τηλεοπτικών εκπομπών τρώνε τη θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου, κάποιες εφημερίδες δημοσιεύουν κείμενα που αργότερα θα γίνουν αποφάσεις και ανακοινώσεις υπουργών. Μήτσος. Επικοινωνιακή διακυβέρνηση υπό τον ΤΥΠΟ των φίλων.
Η δημοσιογραφία είναι ελεύθερη στην Ελλάδα. Κάθε δημοσιογράφος με γάμα κεφαλαίο έχει δικαίωμα να υποστηρίζει την πολιτική πατρίδα των κουμανταδόρων.
Η κυβέρνηση έχει κάποιους επικίνδυνους πολιτικούς αντιπάλους, Έλληνες, η κριτική και οι προτάσεις των οποίων όμως, θέτουν την Ελλάδα σε θέση απολογούμενου έναντι της Τουρκίας. Τι να κάνει η Ελλάδα; Να αντιπαρατεθεί με τους αντιπάλους της στη Βουλή και να δίνει αφορμές για λόγια εναντίον μας από τον Ερντογάν; Όχι. Τότε αναλαμβάνει η ανεξάρτητη δημοσιογραφία, επιτίθεται στους μισερούς πολιτικούς αντιπάλους της χώρας και τους βγάζει ξεφτίλες στην προσωπική τους ζωή. Για την Ελλάδα που αντιστέκεται στους πρόσφυγες.
Το ίδιο συμβαίνει και με τους δημοσιογράφους που αποκαλύπτουν σκάνδαλα. Εκεί ασκεί λίγη δημοσιογραφία και η δικαστική εξουσία. Γιατί τα σκάνδαλα δεν πρέπει να βγαίνει από τα γραφεία και τις τσέπες αυτών που τα διαπράττουν. Όπως η
Κάποτε πρέπει να τηρούμε τους τύπους, ειδικά για τη δημοσιογραφία και τον ΤΥΠΟ. Μια κυβέρνηση που ασκεί επικοινωνιακή εκτελεστική εξουσία, θα έπρεπε τους υπουργούς επικρατείας, πρώην “Παρά τω Πρωθυπουργώ” να τους λέει αρχισυντάκτες ή συντάκτες ύλης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου