Μιαπουταναφέραμε: Τι πουλάει η ελληνική κυβέρνηση στην Ευρώπη; (Τρέλα πουλάει στο εσωτερικό) Της μιας δραχμής τα ja σε μια Μέρκελ.
Ο οικονομικός Παπακωνσταντίνου μας λέει να μη μιλάμε για αναδιάρθρωση του χρέους μας, γιατί υτό δε μας συμφέρει. Κάποιος να πει στον άσχετο ότι αν δεν θέλει να καρφωνόμαστε στις αγορές πρώτα πρέπει αυτός να κλείνει το στόμα του και το στόμα των κολεγιόπαιδων που έχει για συμβούλους και τους τρέχουνε διαρροές από παντού.
Ό,τι και να κάνεις με αυτά που χρωστάς αν δεν κανονίσεις η χώρα σου να παράγει και να πουλάει κάτι είσαι ηλίθιος. (Αν θεωρείς όλους τους άλλους ηλίθιους πάλι ηλίθιος είσαι)
Το ότι δεν θα σωθούμε το ξέραμε. Δεν ξέρουμε μόνο τις εναλλασσόμενες δικαιολογίες. Τώρα μάθαμε ότι αιτία που η Ελλάδα δεν θα ξεχρεώσει ποτέ είναι οι Φινλανδοί εθνικιστές που από 4% πήγαν στο 19%, έτσι, λένε οι ζηλιάρηδες, θα κοπεί η ευρωπαϊκή βοήθεια. Όχι ότι αυτό είναι κακό, αλλά γιατί πάντα φταίνε κάποιοι απίθανοι ή άλλοι; (Κάποιοι όλοι οι άλλοι) Αυτοί που μας κυβερνούσαν τόσα χρόνια και συνεχίζουν να μας κυβερνάνε πότε φταίγανε; Παλιά μόνο; Τώρα δε φταίνε; Όλα όσα κάνουν είναι σωστά; Ναι; Τότε γιατί δε γίνεται τίποτα;
-Η ιστορία είναι διαφορετική ανάλογα με την ηλικία αυτού που τη διηγείται.
-Το χρέος είναι διαφορετικό ανάλογα με τη θέση εκείνου που το πληρώνει.
Πάντως ας μην κοιτάμε μόνο τι μας λείπει, γιατί αδικούμε αυτά που μας περισσεύουν.
Έχουμε πάρα πολλούς ηθοποιούς για τον πληθυσμό μας, αλλά έτσι καταφέραμε να μη χρειάζεται να παίζει ένας πολλούς ρόλους και να μπερδεύεται και να μπερδεύει κι εμάς. Ο καθένας να παίζει ένα μόνο ρόλο, τον εαυτό του και αρκεί. Γράφω ένα σενάριο για σίριαλ και έχω έναν ανδρικό ρόλο υστερικού; Ο Ρώμας και κανείς άλλος.
Έχω ρόλο σκερβελέ αμόρφωτου μπουζουκόβιου τυπά; Ο Κόκλας και κανείς άλλος. (Και τίποτα άλλο δεν παίζει και τον ευχαριστώ)
Έχουμε πολλές εφημερίδες γιατί δεν αρκεί ο καθένας να (μη) διαβάζει την εφημερίδα του κόμματος που ψηφίζει. Πρέπει να υπάρχει εφημερίδα ακριβώς της τάσης όπου ανήκει ο βουλευτής του. Για τις αθλητικές εφημερίδες δεν αρκεί να διαβάζεις τα κρεμασμένα στα περίπτερα πρωτοσέλιδα της εφημερίδας της ομάδας σου, αλλά και της ομάδας των μετόχων που υποστηρίζεις εσύ, γιατί εσένα δεν σε υποστηρίζει κανένας.
Έχουμε πολλούς υπουργούς για να κάνουν μία, την ίδια δουλειά όλοι τους: να μαζεύουν χρήματα. Κανείς δεν τα καταφέρνει ο καθένας όμως με το δικό του τρόπο και στο δικό του υπουργείο.
-Από πού προέρχεται η φράση: «Όλα για ένα και ένα για όλα»;
-Παλιά είχαμε πολλά διαφορετικά ευρωπαϊκά νομίσματα, όλα με ένα σκοπό. Να φτιάξουν το Ευρώ. Και το κατάφεραν όλα. Όλα λοιπόν για ένα, το Ευρώ, το οποίο μας έκανε να θυμηθούμε όλα τα άλλα. Βέβαια πιο σωστή θα ήταν η φράση: «Όλα για ένα και ένα για κανένα»
Μην ξεχνάμε και τα πολλά επιδόματα που μας τρέχουν από τα μπατζάκια, από εκεί που δεν μας τρέχουν τα λεφτά. Μας τρέχουν μόνο τα χρέη. (Και δε φτάνουμε)
Το πελατειακό κράτος είναι ευρηματικό.
-Επίδομα προθέρμανσης αυτοκινήτου (ΟΤΕ)
-Επίδομα πλυσίματος χεριών (ΟΣΕ)
-Επίδομα προπέλας (Λιμενικό)
-Επίδομα κεραίας (ΗΣΑΠ)
-Μεταφοράς φακέλου (Δημόσιο)
-Επίδομα παραλαβής - παράδοσης λεωφορείων.
-Επίδομα έγκαιρης προσέλευσης (ΕΘΕΛ)
-Επίδομα αποτελεσματικότερης διεκπεραίωσης υποθέσεων (Υπουργείο Δικαιοσύνης)
-Επίδομα Φαξ (ΔΕΗ)
-Ετήσιο επίδομα χρήσης του κυλικείου, παρότι η χρήση των εστιατορίων των εγκαταστάσεων είναι δωρεάν. (Όμιλος Ελληνικών Πετρελαίων)
Καλά, οι υπάλληλοι τα έπαιρναν, όπως θα έκανε κάθε λογικός άνθρωπος. Ποιοι έδιναν τα επιδόματα όμως; Οι κυβερνήσεις. Και γιατί τα έδιναν; Ποιος κέρδιζε; Οι κυβερνήσεις που έτσι απέφευγαν απεργίες. Ποιοι έχαναν; Μόνο οι υπάλληλοι που έπαιρναν τα επιδόματα, τα οποία τώρα τα έχασαν κιόλας.
Αύξηση ζήταγαν οι υπάλληλοι και οι παπατζήδες διοικούντες τους έδιναν με την άδεια του υπουργού επιδόματα που μπορούσαν να τα κόψουν. Το μισθό δεν μπορούν συνταγματικά να τον μειώσουν.
Το καλύτερο για τους διοικούντες οργανισμούς και τη χώρα ήταν ότι τα επιδόματα δεν μετρούσαν στο μισθό που παρέμενε χαμηλός και μαζί και η ετήσια τιμαριθμική αύξηση. Με την πενιχρή σε απόλυτους αριθμούς αύξηση πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι έχαναν κάθε χρόνο μεγαλύτερα ποσά από όσα κέρδιζαν με τα επιδόματα. Μην πούμε τι έχαναν από συντάξεις.
Θυμίζουμε, το χρήμα είναι υπόσχεση σε ανταλλαγή προϊόντων. Για το προϊόν που μου δίνεις δεν έχω να σου δώσω δικό μου προϊόν, πάρε το χρήμα. Τώρα το χρήμα έγινε από μόνο του προϊόν-εμπόρευμα. Η υπόσχεση παραμένει μόνη της ως μέσον συναλλαγής. (Όχι αλλαγής)
Έχουμε πολλές εφημερίδες γιατί δεν αρκεί ο καθένας να (μη) διαβάζει την εφημερίδα του κόμματος που ψηφίζει. Πρέπει να υπάρχει εφημερίδα ακριβώς της τάσης όπου ανήκει ο βουλευτής του. Για τις αθλητικές εφημερίδες δεν αρκεί να διαβάζεις τα κρεμασμένα στα περίπτερα πρωτοσέλιδα της εφημερίδας της ομάδας σου, αλλά και της ομάδας των μετόχων που υποστηρίζεις εσύ, γιατί εσένα δεν σε υποστηρίζει κανένας.
Έχουμε πολλούς υπουργούς για να κάνουν μία, την ίδια δουλειά όλοι τους: να μαζεύουν χρήματα. Κανείς δεν τα καταφέρνει ο καθένας όμως με το δικό του τρόπο και στο δικό του υπουργείο.
-Από πού προέρχεται η φράση: «Όλα για ένα και ένα για όλα»;
-Παλιά είχαμε πολλά διαφορετικά ευρωπαϊκά νομίσματα, όλα με ένα σκοπό. Να φτιάξουν το Ευρώ. Και το κατάφεραν όλα. Όλα λοιπόν για ένα, το Ευρώ, το οποίο μας έκανε να θυμηθούμε όλα τα άλλα. Βέβαια πιο σωστή θα ήταν η φράση: «Όλα για ένα και ένα για κανένα»
Μην ξεχνάμε και τα πολλά επιδόματα που μας τρέχουν από τα μπατζάκια, από εκεί που δεν μας τρέχουν τα λεφτά. Μας τρέχουν μόνο τα χρέη. (Και δε φτάνουμε)
Το πελατειακό κράτος είναι ευρηματικό.
-Επίδομα προθέρμανσης αυτοκινήτου (ΟΤΕ)
-Επίδομα πλυσίματος χεριών (ΟΣΕ)
-Επίδομα προπέλας (Λιμενικό)
-Επίδομα κεραίας (ΗΣΑΠ)
-Μεταφοράς φακέλου (Δημόσιο)
-Επίδομα παραλαβής - παράδοσης λεωφορείων.
-Επίδομα έγκαιρης προσέλευσης (ΕΘΕΛ)
-Επίδομα αποτελεσματικότερης διεκπεραίωσης υποθέσεων (Υπουργείο Δικαιοσύνης)
-Επίδομα Φαξ (ΔΕΗ)
-Ετήσιο επίδομα χρήσης του κυλικείου, παρότι η χρήση των εστιατορίων των εγκαταστάσεων είναι δωρεάν. (Όμιλος Ελληνικών Πετρελαίων)
Καλά, οι υπάλληλοι τα έπαιρναν, όπως θα έκανε κάθε λογικός άνθρωπος. Ποιοι έδιναν τα επιδόματα όμως; Οι κυβερνήσεις. Και γιατί τα έδιναν; Ποιος κέρδιζε; Οι κυβερνήσεις που έτσι απέφευγαν απεργίες. Ποιοι έχαναν; Μόνο οι υπάλληλοι που έπαιρναν τα επιδόματα, τα οποία τώρα τα έχασαν κιόλας.
Αύξηση ζήταγαν οι υπάλληλοι και οι παπατζήδες διοικούντες τους έδιναν με την άδεια του υπουργού επιδόματα που μπορούσαν να τα κόψουν. Το μισθό δεν μπορούν συνταγματικά να τον μειώσουν.
Το καλύτερο για τους διοικούντες οργανισμούς και τη χώρα ήταν ότι τα επιδόματα δεν μετρούσαν στο μισθό που παρέμενε χαμηλός και μαζί και η ετήσια τιμαριθμική αύξηση. Με την πενιχρή σε απόλυτους αριθμούς αύξηση πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι έχαναν κάθε χρόνο μεγαλύτερα ποσά από όσα κέρδιζαν με τα επιδόματα. Μην πούμε τι έχαναν από συντάξεις.
Θυμίζουμε, το χρήμα είναι υπόσχεση σε ανταλλαγή προϊόντων. Για το προϊόν που μου δίνεις δεν έχω να σου δώσω δικό μου προϊόν, πάρε το χρήμα. Τώρα το χρήμα έγινε από μόνο του προϊόν-εμπόρευμα. Η υπόσχεση παραμένει μόνη της ως μέσον συναλλαγής. (Όχι αλλαγής)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου