28/6/16

Λόγος Φώφης ο κολοβός

Κάποιος να πει στη Φώφη να μιλάει με τον αέρα του τέταρτου κόμματος και όχι του Ανδρέα Παπανδρέου. ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΝΑ ΦΩΝΑΖΕΙ ΣΑ ΝΑ ΜΙΛΑΕΙ ΧΩΡΙΣ ΜΙΚΡΟΦΩΝΟ ΣΕ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ.

Το ΠΑΣΟΚ μέχρι σήμερα ήταν γάτα που όπως και να την πετάξεις στον αέρα αυτή θα καταφέρει να σκάσει στο έδαφος με τα πόδια.

Δεν θα ήθελα να βρίσκομαι στη θέση της Φ-Όφις του Γεννηματά.  Ο ΠΑΣΟΚτζής του καφενείου ήδη από τα πρώτα μνημονιακά χτυπήματα πάνω μας επί ΓΑΠ, έλεγε, “Ναι, τα πράγματα δεν είναι καλύτερα, αν όμως δεν ήμαστε εμείς στην κυβέρνηση, αν δεν είχαμε προσφύγει στο ΔΝΤ θα ήταν χειρότερα”.

Το ακολούθησαν και οι επόμενοι το κορδόνι και φτάσαμε στη μνημονιακή πατέντα, “Κάθε μέρα χειρότερα, αλλά χωρίς μνημόνιο θα ήταν όλα πιο χειρότερα.” 

Διαψεύσθηκε αυτός ο ισχυρισμός ακόμα και από το ίδιο το ΔΝΤ, με 20% ελάφρυνση του χρέους το 2010 η ύφεση θα είχε αποφευχθεί κτλ. όμως η Φόφις δε βρίσκεται σε δύσκολη θέση, αφού ακόμα κι αν με Τσίπρα αρχίσει να γίνεται καλύτερη η ζωή στην Ελλάδα θα έχει να λέει ότι δικαιώνεται ο ΓΑΠ, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ ενωμένο ΔΝΤ. Μάλιστα θα μπορεί να το τραβήξει και στο, “Αν κυβερνούσαμε εμείς τώρα τα πράγματα θα ήταν ακόμα (πιο) καλύτερα”.  Επί υποθέσεων, πολιτική της καφετζούς.

Στην Ελλάδα η για Ανδρέα Παπανδρέου παραδοσιακή αριστερά, το ΚΚΕ , αλλά και το ΠΑΣΟΚ μοιάζουν σε κάτι: δεν θέλουν να συνεργαστούν με την “άλλη” αριστερά. Ο Ανδρέας δεν ήθελε στην δεκαετία του '80 κυβέρνηση με το ΚΚΕ του Φλωράκη, θυμήθηκε ότι “η δημοκρατική παράταξη έχει την πλειοψηφία στη Βουλή” το 1989, στις πρώτες εκλογές εκείνης της χρονιάς, αλλά ήταν πια αργά. Σήμερα η Φόφις του Γεννηματά και το ΚΚΕ δεν συμπληρώνουν πλειοψηφία με τον ΣΥΡΙΖΑ που αναγκάζεται να συνεργάζεται -από τις προηγούμενες εκλογές- με τους δεξιούς ΑΝΕΛ. Το κομμουνιστικό και το σοσιαλιστικό κόμμα της Πορτογαλίας σκέφτονται αλλιώς και συνεργάζονται και μεταξύ τους και με την άλλη αριστερά.

Βέβαια αυτοί έκαναν και μία επανάσταση, αυτή των γαρυφάλλων. Εμείς δεν κάναμε και πολλά πράγματα, όσο ήρωες κι αν φαινόμαστε στις σελίδες της ιστορίας που γράψαμε όπως γούσταραν οι εκάστοτε νικητές, πάντως όχι οι αγωνιστές του '21, ούτε εκείνοι της εθνικής αντίστασης του '40.