![]() |
| Η μέρα των μνημονιασμένων |
- Μου είπαν ότι η σύλληψή σου έγινε επειδή είχες καβαλήσει το καλάμι. Δηλαδήαπατούσες τη μαμά;
- Ο οικογενειακός μας πολιτικός φίλος Θέμος μου είπε ότι όποια πηδάει πολλά παλούκια διαλέγει το καλύτερο.
- Ο πλανητάρχης Μπουγάς μου είπε ότι μου αξίζει να περάσουν από πάνω μου δυο τραίνα Πακιστανοί φαντάροι.
- Ο Πλούταρχος μου είπε να μην ανησυχείς με τη φυλάκιση. Μπορεί και να σ’ αρέσει.
- Ο άλλος βάρδος μας ο Πέτρος Γαϊτάνος είπε να βάλω τον Χίτλερ εκεί που ξέρω, δηλαδή στην καρδιά μου.
- Φίλος δουλέμπορος με γέμισε ελπίδα. «Μοναδικοί χρηματοδότες μας πια οι Πακιστανοί πλανόδιοι έμποροι», μου είπε, «αλλά αυτοί δεν τελειώνουν ποτέ. Θα φέρουμε κι άλλους στην Ελλάδα».
- Ο σκύλος μας ο Αδόλφος μου είπε ότι μας πρόδωσε η ιστορία των Ναζί που αν την ήξεραν οι Γερμανοί του μεσοπολέμου δεν θα τους έδιναν την εξουσία.
- Πατέρα, είμαι ερωτευμένη με τον Τσίπρα, τι να κάνω;
- Η Βήτα Πανελλαδική, μητέρα του Χρύσανθου Λαζαρίδη από τον άλλο κόσμο μου είπε να κάνουμε επίθεση σοβαρότητας και να βάλουμε στην κυβέρνηση τον Μπάμπη Παπαδημητρίου.
- Ο περιπτεράς μου είπε να σου στείλω γράσο στις φυλακές. Δεν κατάλαβα τι εννοούσε.
- Ο Σταμάτης Γονίδης πήγε να μου δώσει θάρρος και μου είπε ότι σύντομα θα είμαι κοντά σου και όχι ότι εσύ σύντομα θα είσαι κοντά μου. Ανησυχώ.
- Ο Notis διασκεύασε στίχους κάποιου Αλέκου Παναγούλη σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη: «Αυγής ξεκίνημα / νέοι Αγών μου / φύρερ πρώτης ελπίδας / το πρώτο κελί / Όλα μαφιόζικα / δίχως μπουζούκια / προστασίας λίπασμα / οι Πακιστανοί».

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου