Το 'χει γραφτό ο τοίχος

Χθες Κυριακή, για να χωνέψω την ήττα της ομάδος μου
που έφερε ισοπαλία, είπα να περπατάω τοίχο-τοίχο
και για σύνθημα να βήχω, αλλά είδα τους τοίχους
να τους έχουνε γραμμένους.

Η προειδοποίηση φάνταζε αγέρωχη με χοντρά γράμματα:
«Μη γράφετε στους τοίχους», το είδα με σπρέι μαύρο
και δίπλα ο ενκτήμων ιεροκήρυξ έστρωσε τα πράγματα με μαρκαδόρο:
«Αν ο Θεός ήθελε να μην γράφουμε στους τοίχους,
θα έδινε τις 10 εντολές σε τετράδιο».

Κατεβαίνοντας τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, διάβασα κάτι
σε τοίχο και συμφώνησα: «Αυτοί που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα,
εκνευρίζουν εμάς που τα ξέρουμε».

Έστριψα στη Μπενάκη κι έμαθα πως είμαι ντουβάρι,
γιατί είδα γραμμένο: «Αν τα λάθη διδάσκουν,
τότε έχω καταπληκτική μόρφωση».

Πετάχτηκα στο Λόφο του Στρέφη και είδα γι’ ακόμα μια φορά
το ουζερί εγκαταλελειμμένο. Οι λαϊκές δυνάμεις όμως
ξαγρυπνούσαν με πινέλο στον πρώτο τοίχο που βρήκαν μπροστά τους:
«Η χώρα καταστρέφεται από την αδιαφορία, αλλά τι με νοιάζει εμένα?»

Το φιλοσόφησα λίγο στην Πλατεία Εξαρχείων, αλλά από την απροσεξία μου
έπεσε πάνω μου ένας τοίχος κακογραμμένος: «Θέλω να γίνω αυτό
που ήμουν τότε που ήθελα να γίνω αυτό που είμαι τώρα».

Η διπλανή μάντρα στου Ψυρρή διαμαρτυρόταν:
«Οι τοίχοι έχουν αφτιά και τα αφτιά σας τοίχους».

Στο Πολυτεχνείο ο αντιαμερικανισμός με κόλλησε στον τοίχο:
«Κολόμβε, να χαρώ την περιέργειά σου», έγραφε.

Μια στάση λεωφορείου ανορθόγραφη μου θύμισε το καθήκον μου
με κίτρινα γράμματα του ξενυχτιού μου σαν τα μούτρα μου.
Το σύνθημα: «Η μαμά μου λέει ότι αν δεν έχω πέσω στο κρεβάτι
μέχρι τις δέκα και μισή, θα πρέπει να γυρίσω σπίτι».

Στην πόρτα ενός μπαρ η ελπίδα μου ξαναγεννήθηκε. Έγραφε:
«Μόνο τα καλά κορίτσια κρατάνε ημερολόγιο. Τα κακά δεν έχουν χρόνο».

Άναψα ένα τσιγάρο γιατί είδα γραμμένο σε καρέκλα καφενείου:
«Δεν υπάρχουν παθητικοί καπνιστές, μόνο αντιπαθητικοί αντικαπνιστές».

Στην αίθουσα αναμονής του οδοντιατρείου πήρα ένα περιοδικό
να περάσει η ώρα μου και νόμισα ότι έγραφε στο εξώφυλλο:
«Το Lifestyle είναι μαγικό, από μηδενικό σε κάνει νούμερο».

Είδα έξω από το τζάμι τον τοίχο γραμμένο για τα καλά προβληματισμένο
με σπρέι: «Συμμετέχω, Συμμετέχεις, Συμμετέχει, Συμμετέχουμε,
Συμμετέχετε, Αποφασίζουν».

Τότε το ’ριξα στα Καλαματιανά:
«Η Βία δεν είναι Λύση, η Λία όμως είναι Βίσση».