Μη φεύγεις και μη διώχνεις για την ήττα πριν βρεις τα αίτια
Τι νόημα έχει να διώχνεις ανθρώπους με μηδαμινή επιρροή; Στην πολιτική και την κομματική ζωή κάποια πρόσωπα ανεβαίνουν κάποια κατεβαίνουν. Τι να κάνουμε, ο Πανιώνιος και η Καστοριά δεν ονειρεύονται πια να πάρουν το κύπελλο Ελλάδος.
Είναι προφανές ότι δεν χρειάζεται να επιταχύνει κανείς την καθοδική πορεία. Αν φύγεις με θόρυβο πολύ πιο γρήγορα θα σε ξεχάσουν όλοι και στο τέλος θα μείνουν οι κακές εντυπώσεις. Τα σοβαρά πολιτικά και κομματικά πρόσωπα αντιλαμβάνονται από την αρχή ότι δεν περνά πια η μπογιά τους και υποχωρούν σιγά-σιγά. Πολλές φορές καταφέρνουν κι αλλάζουν ρόλους που τους υπηρετούν με επιτυχία.
Αν είσαι επικεφαλής και τους διώξεις απότομα θα συνεχίσουν να σε βρίζουν και να φιλοξενούνται από αυτούς που θέλουν να εξαφανιστείς εσύ. Αν τους θεωρείς ασήμαντους τους αφήνεις να κανονίσουν μόνοι τους τι θα κάνουν. Και τι θα κάνουν;
Δεν χρειάζονται περισσότερα παραδείγματα “αντάρτικων” κομματικών σχηματισμών που χάθηκαν, όχι μόνο από το προσκήνιο, αλλά και από παντού.
Ποιος θυμάται την Εθνική Παράταξη που εκπροσωπήθηκε στη βουλή το 1997; Θυμάται κανείς την Σοσιαλιστική Πορεία του Κωνσταντόπουλου; Το ΠΑΡΚΕ του Γεωργίου Μαύρου; Το ΚΕΠ του Αβραμόπουλου; Το κόμμα του Αρσένη; Του Λοβέρδου; Πού είναι η ΛΑΕ του Λαφαζάνη; Τι κάνει ο ΜΕΡΑ 25; Μετά τις ευρωεκλογές θα ξεκινήσει πάλι τις διαλέξεις; Τι ακριβώς κατάφερε το ΝΑΡ που έφυγε από το ΚΚΕ το 1989; Με διάφορα ονόματα κατέβαινε στις εκλογές κι έπαιρνε από 0,22%, 0,12%, 0,15%, 0,33%, άντε μια φορά 1,19%. Πού είναι το κόμμα Γιώργου Παπανδρέου; Της Ντόρας;
Υπάρχουν και μεγάλα κόμματα που χάνονται. Θυμάται κανείς την Ένωση Κέντρου με τελευταίο πρόεδρο τον Ζίγδη; Το 1974 ήταν αξιωματική αντιπολίτευση. Το ΚΚΕ Εσωτερικού από το 1968 που έφυγε από το ΚΚΕ φυτοζωούσε μέχρι που άλλαξε όνομα και τελικά ουσιαστικά διαλύθηκε το 1989 στον πρώτο Συνασπισμό. Θυμάται όμως κανείς το ΚΚΕ Εσωτερικού Ανανεωτική Αριστερά του Γιάννη Μπανιά;
Πόσα παραδείγματα χρειάζονται ακόμα για να πάρουμε είδηση ότι δεν υπάρχει κενός χώρος ανάμεσα στα γνωστά κόμματα, που δεν υπάρχουν τυχαία, ούτε θα φτιαχτούν τυχαία άλλα. Το ίδιο συμβαίνει και στις άλλες χώρες της Ευρώπης και της Νότιας Αμερικής. Μόνο συνασπισμοί κομμάτων και άλλων σχηματισμών επιβιώνουν. Και η ιστορία του ανθρώπινου γένους έδειξε ότι μοναδική συνθήκη δημιουργίας κοινωνίας είναι η υποχώρηση απέναντι στον άλλο.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΙΣΤΟΡΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΙΣΤΟΡΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
12/7/23
Το ΤουρκΕτζιαν ήταν ελληνικό
Παραφράζοντας τον Γερμανό ποιητή και τραγουδοποιό Βολφ Μπίρμαν, "Έτσι κι αλλιώς το Αιγαίο θα γίνει κόκκινο. Ή κόκκινο από το αίμα προσφύγων ή κόκκινο από την τουρκική σημαία".
Βέβαια, καλοί μου μαλάκες, Ίμβρος και Τένεδος για μας τους Έλληνες είναι Αιγαίο και ανήκουν στην Τουρκία. Τα νησιά τα παρέδωσε το 1922 ο Ελευθέριος Βενιζέλος μαζί με την Ανατολική Θράκη στην Τουρκία μετά από εντολή (κυρίως) της βρετανικής κυβέρνησης. Όλα απότοκα της δουλικής συμμετοχής Βενιζέλου στην εκστρατεία κατά των Μπολσεβίκων στην Κριμαία που επέφερε την συμφωνία Κεμάλ – Σοβιετικής Ένωσης δυνάμωσε τους νεότουρκους κι επικράτησαν στη Μικρά Ασία βάζοντας τέλος στην τυχοδιωκτική επέμβαση Βενιζέλου και στον εκεί ελληνισμό.
18/11/22
Τι θυμάμαι από πρωθυπουργούς
“Έργα και ημέρες” γράφουν τα βιβλία της ιστορίας για πολιτικούς άνδρες, εμείς ξέρουμε έργα και λόγια. Έργα που έγιναν από τους ίδιους ή άλλους, έργα που δεν έγιναν, λόγια που ειπώθηκαν, υποτίθεται πως ειπώθηκαν ή δεν ειπώθηκαν ενώ έπρεπε. Κάποιοι είπαν ότι οι μεγάλοι ηγέτες χωρών μένουν στην ιστορία αν αφήσουν τρανταχτά κτήρια ή γέφυρες που έγιναν στη θητεία τους, οι περισσότεροι έμειναν για πολέμους που ξεκίνησαν, κέρδισαν ή έχασαν. Άλλοι έμειναν στην Ιστορία, άλλοι στα αζήτητα, οι τυχεροί σε ιστορικές γελοιογραφίες ή νούμερα επιθεωρήσεων. Άλλοι είναι γραμμένοι με χρυσά γράμματα, άλλοι με μαύρα γράμματα και παράλλοι στα παλαιότερα υποδημάτων ή σε ανδρικά γεννητικά όργανα. Κάποιοι έμειναν στην Ιστορία, κάποιοι έμειναν μετεξεταστέοι και στην ελληνική γλώσσα, άλλοι πέρναγαν όλα τα μαθήματα επειδή πήγαιναν σε ιδιωτικά ακριβά σχολεία και πανεπιστήμια.
Ο Χαρίλαος Τρικούπης στη μνήμη μου αδικείται από την ιστορία. Έστησε το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας, έμεινε όμως με το “Δυστυχώς επτωχεύσαμεν”, για ένα ατυχές αγγλικό δάνειο που εκμεταλλεύτηκε η Βρετανική ηγεσία, έμεινε και για το “ανθ' ημών Γουλιμής” που σημάδεψε το πολιτικό του τέλος. Σήμερα τον ακούω σαν όνομα δρόμου όπου στεγάζεται το ΠΑΣΟΚ, που αδυνατεί να πληρώσει το νοίκι.
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος δείχνει στο μυαλό μου τη Μικρασιατική Καταστροφή, ενώ εξαιτίας του τυχοδιωκτισμού του δεν μπήκε στην ελληνική επικράτεια η Κύπρος και βγήκαν Ανατολική Θράκη με Ίμβρο - Τένεδο και η Βόρειος Ήπειρος. Πατέρας του δημοκρατικότατου ιδιωνύμου, αποτελεί τον πιο ευρηματικό πραξικοπηματία, που το 1916 δεν ανέτρεψε την εκλεγμένη κυβέρνηση, αλλά κουβάλησε μια δική του, “της Αμύνης τα Παιδιά”, που έγιναν και τραγούδι, στη Θεσσαλονίκη την οποία έχρισε πρωτεύουσα σε βάρος των χαμουτζήδων. Αργότερα η πόλη υποβαθμίστηκε σε συμπρωτεύουσα. Ως πρωτεύουσα είχε στην επικράτειά της τη Βόρειο Ελλάδα, τα νησιά του Αιγαίου και την Κρήτη. Χορηγός του ο πλούσιος γαμπρός του, σύζυγος της αδελφής του, κάποιος Κυριάκος Μητσοτάκης, βουλευτής της αυτόνομης Κρήτης. Τώρα το "Ελευθερίου Βενιζέλου" το ακούω σαν όνομα δρόμων, πλατειών, αγάλματος και ως ισπανικό όνομα αεροδρομίου, “El Venizelos”. Μου τον θυμίζει και το επώνυμο σύγχρονου πολιτικού, που ως αρχηγός του ΠΑΣΟΚ παραλίγο να το αφήσει εκτός Βουλής και από τότε αδυνατεί να ξαναβγεί βουλευτής. Ο υιός Ελευθερίου Βενιζέλου, Σοφοκλής, βγαίνει απ' το μυαλό μου σαν όνομα δρόμου ή πλατείας και μοιάζει πολιτικό ανέκδοτο με το οποίο δε γελά κανείς, αντιθέτως όσοι το ακούν βρίζουν.
Πλαστήρας και Παπάγος έμειναν ως δίδυμο, “Τι Πλαστήρας τι Παπάγος”. Ο πρώτος άφησε κι ένα όνομα τεχνητής λίμνης στην Καρδίτσα. Αυτός ήταν πρωθυπουργός στην εκτέλεση ως κατασκόπων του Μπελογιάννη και των συντρόφων του.
Ο Γεώργιος Παπανδρέου παππούς έμεινε στα κατάστιχά μου, διάολος είμαι, για μια μεταρρύθμιση στην Παιδεία, μια αποστασία κι έναν ανένδοτο αγώνα. Άφησε το “Μητσοτάκη κάθαρμα” και το “Γέρος της Δημοκρατίας”, έτσι μένει, όχι ως πρωθυπουργός βασιλέων στο Κάιρο και πρωθυπουργός Ελλάδος στην αρχή του Εμφυλίου Πολέμου, της σφαγής των αντιστασιακών της κατοχής.
Τον Μαρκεζίνη τον θυμάμαι ως πρωθυπουργό εβδομάδων της Χούντας με μόνο έργο του την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973. Τραγούδι που ερμήνευσε ο Γιώργος Μαρίνος τον θυμίζει ως της Σαντορίνης τον ωραίο με το έγκλημά του στιγμιαίο και για τους παλιότερους έμεινε ως ένα πικρό χαμόγελο διαρκείας.
Τον γηραιό Καραμανλή τον θυμάμαι στο “Καραμανλής ή τανκς”, που κάπως έτσι το είπε ο Μίκης Θεοδωράκης, δεν εννοούσε όμως ότι αν δεν βγει πρωθυπουργός ο Καραμανλής θα επανέλθει η Χούντα. Το όνομα το θυμάμαι, πριν μάθω ότι επρόκειτο για πολιτικό, ως “Τρύπα του Καραμανλή”, στην παραλιακή πριν τη Λουμπάρδα. Τον έμαθα και ως τον μόνο άνθρωπο που πριν καν πεθάνει είδε τ' όνομά του σε λεωφόρο, στο μέρος που έκοψε από το δάσος της Πάρνηθας τρέμοντας μετά το 25% της Αριστεράς στις εκλογές του '56 και τ' ονόμασε “Θρακομακεδόνες”, κατά το υπουργείο Μακεδονίας – Θράκης, μετέπειτα άχρηστο υπουργείο Βορείου Ελλάδος, ενώ υπάρχει η αντίστοιχη περιφερειακή ενότητα. Τον θυμόμαστε και για ένα έργο υποδομής, που με την αντιπαροχή κατέστρεψε σχεδόν όλα τα νεοκλασικά της Αθήνας που την έκανε όλη Άνω – Κάτω Κυψέλη και Νέο – Παλιό Παγκράτι ή Παλιό – Νέο Κόσμο. Επί πρωθυπουργίας του δολοφονήθηκε και ο Γρηγόρης Λαμπράκης κάτι που τον άφησε στη μνήμη μας και ως Τριανταφυλλίδη σε αεροπορικό εισιτήριο. Στην τελευταία θητεία του ως πρωθυπουργός ολοκλήρωσε άλλο ένα έργο αποδομής, όταν με λεφτά του κράτους μας αγόραζε εργοστάσια που είχαν επί τούτου κατακλέψει και καταχρεώσει οι ιδιοκτήτες φίλοι του, μέχρι να τα κλείσει και να αφήσει τη χώρα χωρίς βιομηχανική βάση.
Ο Γεώργιος Ράλλης έμεινε στην ιστορία και στο μυαλό μου ως απερχόμενος πρωθυπουργός για το “Δε θέλω ου” στην τελευταία του προεκλογική ομιλία σε συγκέντρωση στο Σύνταγμα. Για να μην τον αδικούμε έμεινε και ως ροτακιστής σε ανέκδοτο, σύμφωνα με το οποίο έμπαινε σε μαγαζί γραβατών και ζήτησε μία γ(ρ)αβάτα με γ(ρ)αμμάς. Ο υπάλληλος του έδειχνε άλλες μέχρι που το μετέπειτα πρωθυπουργός του είπε ρητά, “Ή με γ(ρ)αμμάς ή φεύγω”.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου έμεινε στο παρελθόν μ' ένα σκάνδαλο Κοσκωτά παραμάσχαλα και για μία πρώην αεροσυνοδό στην Εκάλη.
Ο πατήρ Μητσοτάκης για μένα έμεινε στην ιστορία ως αποστάτης του Γεωργίου Παπανδρέου παππού, άφησε κι έναν αποστάτη Σαμαρά, αυτόν που τον έριξε από πρωθυπουργό τριετίας. Τον θυμάμαι και για τις ερασιτεχνικές υποκλοπές τηλεφωνημάτων πολιτικών του αντιπάλων, για την ατυχή ιδιωτικοποίηση των λεωφορείων της Αθήνας και για την γρουσουζιά που προκαλούσε η εμφάνισή του και η αναφορά στο όνομά του μέχρι πρόσφατα.
Ο Σημίτης έμεινε χαραγμένος στα παλιά μου τα παπούτσια με τα Ίμια, το “Ευχαριστώ τους Αμερικάνους”, το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου και συνεχίζει με τη μισή κυβέρνηση και το μισό Μαξίμου του υιού Μητσοτάκη.
Ο Κωστάκης Καραμανλής έμεινε στην ιστορία που ξέρω για μια αναφορά του σε κάποιους “νταβατζήδες” από ψησταριά στο Μοναστηράκι και για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου.
Ο Γιωργάκης Παπανδρέου αναφέρεται με το “Λεφτά υπάρχουνε”. Άλλα που έκανε ή δεν έκανε, είπε ή δεν είπε δεν αξίζουν.
Κάποιος τραπεζίτης Παπαδήμος, κάτοικος Νέας Υόρκης και τεχνοκράτης πρωθυπουργός της Ελλάδας ως παράδειγμα προς αποφυγήν.
Τον Σαμαρά ως πρωθυπουργό τον θυμάμαι μόνο για το σκάνδαλο Νοβάρτις. Για να μην τον αδικώ όμως, τον θυμάμαι και ως επίδοξο πρωθυπουργό, αποστάτη που έριξε τον συνάδελφό του αποστάτη Μητσοτάκη το καθαρό '93 και ως Μακεδονία αγάπη μου ουά-ουα, με το όνομα που επέτρεψε ο ίδιος να δοθεί στη Βόρειο Γείτονα, όταν ήταν υπουργός Εξωτερικών του ονόματα δεν ξαναλέμε.
Ο Τσίπρας άφησε μέχρι στιγμής ένα δημοψήφισμα κι ένα μνημόνιο.
Ο Μικρός Μητσοτάκης αφήνει από τώρα αποτύπωμα στην ιστορία το ολοκληρωτικό κάψιμο κάθε δάσους που αρπάζει φωτιά, μένει για τις αυθαίρετες ανεμογεννήτριες, όλους τους συγγενείς του που κονομάνε από το κράτος, για τα οικόπεδα στο Ελληνικό με φως – νερό – τηλέφωνο, τη διάλυση των πανεπιστημίων και των σχολείων της χώρας, συνεχίζει, αλλά θα μείνει για τις υποκλοπές τηλεφωνημάτων αντιπάλων φίλων, συνεργατών, συγγενών και συγγενών αυτών.
Μεγάλη αδικία επιφύλαξε η ιστορία για τον δημοκράτη Παπαναστασίου πρωθυπουργού, το όνομα του οποίου δόθηκε σε ασήμαντους δρόμους πόλεων.
Τουλάχιστον ο Περικλής έμεινε στην ιστορία για την Ακρόπολη και όχι για την κλοπή χρημάτων από την Αθηναϊκή Συμμαχία για να τη χτίσει, ούτε για τη σφαγή της Μήλου που ήθελε να φύγει από το ΝΑΤΟ της εποχής του. Εντάξει, έμεινε και στην πανδημία που σκότωσε και τον ίδιο.
ΑΡΙΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
Παλιά έναν επικεφαλής χώρας τον θυμόμαστε για μια κουβέντα που αποδόθηκε σ' αυτόν, αργότερα για ένα κτήριο, μια γέφυρα, άντε μια λίμνη, τώρα αρκεί ένα σκάνδαλο και δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ.
Ο Χαρίλαος Τρικούπης στη μνήμη μου αδικείται από την ιστορία. Έστησε το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας, έμεινε όμως με το “Δυστυχώς επτωχεύσαμεν”, για ένα ατυχές αγγλικό δάνειο που εκμεταλλεύτηκε η Βρετανική ηγεσία, έμεινε και για το “ανθ' ημών Γουλιμής” που σημάδεψε το πολιτικό του τέλος. Σήμερα τον ακούω σαν όνομα δρόμου όπου στεγάζεται το ΠΑΣΟΚ, που αδυνατεί να πληρώσει το νοίκι.
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος δείχνει στο μυαλό μου τη Μικρασιατική Καταστροφή, ενώ εξαιτίας του τυχοδιωκτισμού του δεν μπήκε στην ελληνική επικράτεια η Κύπρος και βγήκαν Ανατολική Θράκη με Ίμβρο - Τένεδο και η Βόρειος Ήπειρος. Πατέρας του δημοκρατικότατου ιδιωνύμου, αποτελεί τον πιο ευρηματικό πραξικοπηματία, που το 1916 δεν ανέτρεψε την εκλεγμένη κυβέρνηση, αλλά κουβάλησε μια δική του, “της Αμύνης τα Παιδιά”, που έγιναν και τραγούδι, στη Θεσσαλονίκη την οποία έχρισε πρωτεύουσα σε βάρος των χαμουτζήδων. Αργότερα η πόλη υποβαθμίστηκε σε συμπρωτεύουσα. Ως πρωτεύουσα είχε στην επικράτειά της τη Βόρειο Ελλάδα, τα νησιά του Αιγαίου και την Κρήτη. Χορηγός του ο πλούσιος γαμπρός του, σύζυγος της αδελφής του, κάποιος Κυριάκος Μητσοτάκης, βουλευτής της αυτόνομης Κρήτης. Τώρα το "Ελευθερίου Βενιζέλου" το ακούω σαν όνομα δρόμων, πλατειών, αγάλματος και ως ισπανικό όνομα αεροδρομίου, “El Venizelos”. Μου τον θυμίζει και το επώνυμο σύγχρονου πολιτικού, που ως αρχηγός του ΠΑΣΟΚ παραλίγο να το αφήσει εκτός Βουλής και από τότε αδυνατεί να ξαναβγεί βουλευτής. Ο υιός Ελευθερίου Βενιζέλου, Σοφοκλής, βγαίνει απ' το μυαλό μου σαν όνομα δρόμου ή πλατείας και μοιάζει πολιτικό ανέκδοτο με το οποίο δε γελά κανείς, αντιθέτως όσοι το ακούν βρίζουν.
Πλαστήρας και Παπάγος έμειναν ως δίδυμο, “Τι Πλαστήρας τι Παπάγος”. Ο πρώτος άφησε κι ένα όνομα τεχνητής λίμνης στην Καρδίτσα. Αυτός ήταν πρωθυπουργός στην εκτέλεση ως κατασκόπων του Μπελογιάννη και των συντρόφων του.
Ο Γεώργιος Παπανδρέου παππούς έμεινε στα κατάστιχά μου, διάολος είμαι, για μια μεταρρύθμιση στην Παιδεία, μια αποστασία κι έναν ανένδοτο αγώνα. Άφησε το “Μητσοτάκη κάθαρμα” και το “Γέρος της Δημοκρατίας”, έτσι μένει, όχι ως πρωθυπουργός βασιλέων στο Κάιρο και πρωθυπουργός Ελλάδος στην αρχή του Εμφυλίου Πολέμου, της σφαγής των αντιστασιακών της κατοχής.
Τον Μαρκεζίνη τον θυμάμαι ως πρωθυπουργό εβδομάδων της Χούντας με μόνο έργο του την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973. Τραγούδι που ερμήνευσε ο Γιώργος Μαρίνος τον θυμίζει ως της Σαντορίνης τον ωραίο με το έγκλημά του στιγμιαίο και για τους παλιότερους έμεινε ως ένα πικρό χαμόγελο διαρκείας.
Τον γηραιό Καραμανλή τον θυμάμαι στο “Καραμανλής ή τανκς”, που κάπως έτσι το είπε ο Μίκης Θεοδωράκης, δεν εννοούσε όμως ότι αν δεν βγει πρωθυπουργός ο Καραμανλής θα επανέλθει η Χούντα. Το όνομα το θυμάμαι, πριν μάθω ότι επρόκειτο για πολιτικό, ως “Τρύπα του Καραμανλή”, στην παραλιακή πριν τη Λουμπάρδα. Τον έμαθα και ως τον μόνο άνθρωπο που πριν καν πεθάνει είδε τ' όνομά του σε λεωφόρο, στο μέρος που έκοψε από το δάσος της Πάρνηθας τρέμοντας μετά το 25% της Αριστεράς στις εκλογές του '56 και τ' ονόμασε “Θρακομακεδόνες”, κατά το υπουργείο Μακεδονίας – Θράκης, μετέπειτα άχρηστο υπουργείο Βορείου Ελλάδος, ενώ υπάρχει η αντίστοιχη περιφερειακή ενότητα. Τον θυμόμαστε και για ένα έργο υποδομής, που με την αντιπαροχή κατέστρεψε σχεδόν όλα τα νεοκλασικά της Αθήνας που την έκανε όλη Άνω – Κάτω Κυψέλη και Νέο – Παλιό Παγκράτι ή Παλιό – Νέο Κόσμο. Επί πρωθυπουργίας του δολοφονήθηκε και ο Γρηγόρης Λαμπράκης κάτι που τον άφησε στη μνήμη μας και ως Τριανταφυλλίδη σε αεροπορικό εισιτήριο. Στην τελευταία θητεία του ως πρωθυπουργός ολοκλήρωσε άλλο ένα έργο αποδομής, όταν με λεφτά του κράτους μας αγόραζε εργοστάσια που είχαν επί τούτου κατακλέψει και καταχρεώσει οι ιδιοκτήτες φίλοι του, μέχρι να τα κλείσει και να αφήσει τη χώρα χωρίς βιομηχανική βάση.
Ο Γεώργιος Ράλλης έμεινε στην ιστορία και στο μυαλό μου ως απερχόμενος πρωθυπουργός για το “Δε θέλω ου” στην τελευταία του προεκλογική ομιλία σε συγκέντρωση στο Σύνταγμα. Για να μην τον αδικούμε έμεινε και ως ροτακιστής σε ανέκδοτο, σύμφωνα με το οποίο έμπαινε σε μαγαζί γραβατών και ζήτησε μία γ(ρ)αβάτα με γ(ρ)αμμάς. Ο υπάλληλος του έδειχνε άλλες μέχρι που το μετέπειτα πρωθυπουργός του είπε ρητά, “Ή με γ(ρ)αμμάς ή φεύγω”.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου έμεινε στο παρελθόν μ' ένα σκάνδαλο Κοσκωτά παραμάσχαλα και για μία πρώην αεροσυνοδό στην Εκάλη.
Ο πατήρ Μητσοτάκης για μένα έμεινε στην ιστορία ως αποστάτης του Γεωργίου Παπανδρέου παππού, άφησε κι έναν αποστάτη Σαμαρά, αυτόν που τον έριξε από πρωθυπουργό τριετίας. Τον θυμάμαι και για τις ερασιτεχνικές υποκλοπές τηλεφωνημάτων πολιτικών του αντιπάλων, για την ατυχή ιδιωτικοποίηση των λεωφορείων της Αθήνας και για την γρουσουζιά που προκαλούσε η εμφάνισή του και η αναφορά στο όνομά του μέχρι πρόσφατα.
Ο Σημίτης έμεινε χαραγμένος στα παλιά μου τα παπούτσια με τα Ίμια, το “Ευχαριστώ τους Αμερικάνους”, το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου και συνεχίζει με τη μισή κυβέρνηση και το μισό Μαξίμου του υιού Μητσοτάκη.
Ο Κωστάκης Καραμανλής έμεινε στην ιστορία που ξέρω για μια αναφορά του σε κάποιους “νταβατζήδες” από ψησταριά στο Μοναστηράκι και για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου.
Ο Γιωργάκης Παπανδρέου αναφέρεται με το “Λεφτά υπάρχουνε”. Άλλα που έκανε ή δεν έκανε, είπε ή δεν είπε δεν αξίζουν.
Κάποιος τραπεζίτης Παπαδήμος, κάτοικος Νέας Υόρκης και τεχνοκράτης πρωθυπουργός της Ελλάδας ως παράδειγμα προς αποφυγήν.
Τον Σαμαρά ως πρωθυπουργό τον θυμάμαι μόνο για το σκάνδαλο Νοβάρτις. Για να μην τον αδικώ όμως, τον θυμάμαι και ως επίδοξο πρωθυπουργό, αποστάτη που έριξε τον συνάδελφό του αποστάτη Μητσοτάκη το καθαρό '93 και ως Μακεδονία αγάπη μου ουά-ουα, με το όνομα που επέτρεψε ο ίδιος να δοθεί στη Βόρειο Γείτονα, όταν ήταν υπουργός Εξωτερικών του ονόματα δεν ξαναλέμε.
Ο Τσίπρας άφησε μέχρι στιγμής ένα δημοψήφισμα κι ένα μνημόνιο.
Ο Μικρός Μητσοτάκης αφήνει από τώρα αποτύπωμα στην ιστορία το ολοκληρωτικό κάψιμο κάθε δάσους που αρπάζει φωτιά, μένει για τις αυθαίρετες ανεμογεννήτριες, όλους τους συγγενείς του που κονομάνε από το κράτος, για τα οικόπεδα στο Ελληνικό με φως – νερό – τηλέφωνο, τη διάλυση των πανεπιστημίων και των σχολείων της χώρας, συνεχίζει, αλλά θα μείνει για τις υποκλοπές τηλεφωνημάτων αντιπάλων φίλων, συνεργατών, συγγενών και συγγενών αυτών.
Μεγάλη αδικία επιφύλαξε η ιστορία για τον δημοκράτη Παπαναστασίου πρωθυπουργού, το όνομα του οποίου δόθηκε σε ασήμαντους δρόμους πόλεων.
Τουλάχιστον ο Περικλής έμεινε στην ιστορία για την Ακρόπολη και όχι για την κλοπή χρημάτων από την Αθηναϊκή Συμμαχία για να τη χτίσει, ούτε για τη σφαγή της Μήλου που ήθελε να φύγει από το ΝΑΤΟ της εποχής του. Εντάξει, έμεινε και στην πανδημία που σκότωσε και τον ίδιο.
ΑΡΙΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
Παλιά έναν επικεφαλής χώρας τον θυμόμαστε για μια κουβέντα που αποδόθηκε σ' αυτόν, αργότερα για ένα κτήριο, μια γέφυρα, άντε μια λίμνη, τώρα αρκεί ένα σκάνδαλο και δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ.
30/3/22
Αντίσταση σιωπής με ονόματα δρόμων - πλατειών
21/4/21
26/3/21
ΕΡΕ πράματα
Απαγορεύεται σε όλους μας η έξοδος από τη χώρα, από την περιφέρεια, σε πολλές περιπτώσεις απαγορεύεται η έξοδος από τον Δήμο όπου κατοικούμε, κάποιες ώρες απαγορεύεται και η έξοδος από τα σπίτια μας.
Κλεισμένοι σπίτι, κλειστά τα καταστήματα, ουρές για τρόφιμα και φάρμακα. Αναρωτιόμουν πώς ήταν η Κατοχή.
Στην περίοδο της κατοχής 1941-1944, περίοδο κατοχών καλύτερα, αν βρισκόσουν σε μέρος που ήταν πχ υπό γερμανική κατοχή δεν μπορούσες να επιστρέψεις σπίτι σου ή να πας στα κτήματά σου στο χωριό ή να πας γενικά σε μέρος που βρισκόταν υπό Ιταλική ή Βουλγαρική κατοχή.
25/3/21
Κορονοπαρέλαση στοπ
24/3/21
Παραμονή Αγίας Χάβρας
ΕΘΝΙΚΗ ΝΙΚΗ / Η Μενδώνη βρήκε τη λύση για τα μάρμαρα της Ακρόποιλης που λείπουν. Τα αντικατέστησε με τσιμέντο.
ΑΛΑΛΟΥΜ TV / Ένα μόνο κατάλαβα για τα δωρεάν σελφ τεστ, ότι δεν είναι δωρεάν. «Είμαστε λαμόγια, κάναμε το κράτος λαμόγυαλο», δεν είπαν. Καθείς στο είδος του και ο Αλαλουμίδης στους νεοφιλελέδες.
Τα ΜΜΕ είναι λόμπι, προθάλαμος ανόδου, σαν την αυλή της Πηνελόπης, γι’ αυτό βλέπουμε να γίνονται εκεί μ(ν)υστήρια πράματα.
22/3/21
Πρωτομαγιά 1821
Ο περιφερειάρχης του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών δέχεται μόνο αμοιβαίες ανταλλαγές γιατρών ανάμεσα στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα, αλλά με αυτά τέτοιες μέρες εθνικής παλιγγενεσίας δεν ασχολούμαστε.
21/3/21
Από την επιστολή του Κολοκοτρώνη στον Καραούλη Μητσοτάκη
«Καλύτερα που με χαρατσώνουν και με δέρνουν άδικα, παρά να με χαράτσωναν και να μ' έδερναν δίκαια»!
«Οι ψήφοι των Ελλήνων είναι τρελές, αλλά έχουν σοφή κάλπη».
ΜΑΥΡΟ ΣΤΟΥΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΣΜΕΝΟΥΣ
19/3/21
Προπαραμονή θείας Γιάννας
3/1/21
Ετυμολογία του "Καλικάντζαρος"
2/6/20
Σχέδιο μάσα
Με σχέδιο Μάρσαλ, παρομοίασαν κάποιοι ξύπνιοι τα μέτρα που πρότεινε η Ούρσουλα της Κομισιόν και τα έφαγε η μαρμάγκα, αφού πάμε για δανεισμό των χωρών. 8/10/19
ΟΚΤΩ-ΟΚΤΩ-ΒΡΙΟΥ 64-ΒΡΙΟΥ
Από τέτοια μέρα του '12
7/8/19
Ηνωμένη Βασιλική
4/8/19
4η διάσταση Αυγούστου
3/8/19
Λάτση, μίτσι, κότσι
22/7/19
Ο (νεο)μακεδονομάχος αντι(ο)στέκεται
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)