Νάναι ως νάχης φύγει - με τους ανέμους - καβάλα στο άτι της σιγής κι όλα να πάης και vάv' πολλά καράβια, πολλή θάλασσα - μεγάλα σύγνεφα πάνω - οι άνθρωποι κι ο Μάης.
Κι' εντός μου εμένα να βρυχιέται - όλο να τρέμει - βαρύ ένα βαπόρι και κατόπι πάλι εσύ κι ο Μάης κι οι ανέμοι κι έπειτα πάλιν οι ανθρώποι, οι ανθρώποι.
Και νάναι όλα απ' ό,τι φεύγει - και μένει - σε μια πόλη ακατοίκητη, κι εντός μου ακυβέρνητο, όλο να σε πηγαίνει το καράβι έξω απ' την τρικυμία τούτου κόσμου.
0 comments:
Ανάρτηση Σχολίου