Και του χρόνου στο γάμο σου

Πετυχημένος άντρας είναι αυτός που βγάζει πιο πολλά λεφτά

απ' όσα μπορεί να ξοδέψει η γυναίκα του.
Επιτυχημένη είναι η γυναίκα που βρίσκει έναν τέτοιον άντρα.

Στην αρχή ο Θεός δημιούργησε τη Γη και μετά αναπαύτηκε.
Κατόπιν δημιούργησε τον άντρα και μετά αναπαύτηκε.
Στο τέλος ο Θεός δημιούργησε τη γυναίκα.
Από τότε ούτε ο Θεός ούτε ο άντρας αναπαύτηκαν ξανά.

Ένας άντρας έβαλε μικρή αγγελία σε εφημερίδα "Ζητείται σύζυγος".
Την επόμενη μέρα έλαβε εκατοντάδες γράμματα.
Όλα έλεγαν το ίδιο πράγμα: "Μπορείς να πάρεις την δική μου".

Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να θυμάσαι τα γενέθλια της γυναίκας σου,

είναι να τα ξεχάσεις μία φορά.

Οι περισσότεροι άντρες προσδιορίζουν τον γάμο ως έναν ακριβό τρόπο

για να έχουν πλυμένα και καθαρά ρούχα τζάμπα.

Αν δεν υπήρχε ο γάμος, οι άντρες θα περνούσαν τη ζωή τους

θεωρώντας ότι ποτέ δεν κάνουν λάθη.

Αν θέλεις η γυναίκα σου να σε ακούει και να δίνει

τη δέουσα προσοχή σε αυτά που λες,

τότε ξεκίνα να παραμιλάς στον ύπνο σου.

Μετά από 20 χρόνια γάμου, Θανάση,

είμαι ακόμα ερωτευμένος με την ίδια κοπέλα.

Καταπληκτικό, ε; Ελπίζω μόνο να μην το μάθει η γυναίκα μου.
Εγώ με την κοπέλα έχω μόνο προγαμιαία σχέση.

Πριν το γάμο το δικό της, δηλαδή.

Θα την παντρευόμουνα την πιτσιρίκα,

αλλά φοβήθηκα την ποινή για τη διγαμία.

Επισύρει την πιο αυστηρή ποινή.

Θα έχεις δύο πεθερές, Θανάση!

Χθες είχαμε μαζέψει οικογενειακώς 5-6 σακούλες

και παραλίγο να χάσουμε το σκουπιδιάρικο.

Τις μαζέψαμε και τρέχαμε πίσω από το σκουπιδιάρικο

εγώ κι η γυναίκα μου. Τελευταία στιγμή το πρόλαβα.

Του φώναξα: Άργησα για τα σκουπίδια;"
«Όχι», μου είπε ο οδηγός, «ρίχ’ τη μέσα».

Την Κυριακή περιμένω για να πάω να ψωνίσω;

Εγώ για να βγω για ψώνια πρέπει να κερδίσω το Τζόκερ.

Την ονειρεύομαι αυτή τη στιγμή:

Θα έρθει η γυναίκα μου και θα της το πω:

«Γυναίκα της ζωής μου, κέρδισα το Joker!»
«Αγάπη μου, είναι καταπληκτικό!»
«Γρήγορα, ετοίμασε τις βαλίτζες» .
«Αχ, που θα πάμε, τι ρούχα να πάρω, χειμωνιάτικα ή καλοκαιρινά;»
«Πάρτα όλα αγάπη μου, εσύ πας στη μάνα σου.

Εκεί που καθόμουνα με τη φραπεδιά μου και την Αθλητική,

μου ’ρχεται πάλι η κυρά:

«Αγάπη μου, που θα με πάς για την αργυρή επέτειο του γάμου μας?
Στο Θιβέτ, μωρό μου», της λέω για να γλιτώσω. Αλλά δε σταμάτησε.

«Και για την χρυσή επέτειο;»

«Θα 'ρθω να σε πάρω».

Εκεί έπεσε η παντοφλιά.
Και την πηγαίνω τη γυναίκα μου παντού,

αλλά πάντα βρίσκει το δρόμο για να γυρίσει.

Μια μέρα τη ρώτησα, Θανάση:

"Πού θέλεις να πάμε για την επέτειο μας;"

"Κάπου που δεν έχω πάει καιρό", μου απαντάει.

Δεν ξέρω πώς μου ’ρθε και της πρότεινα να πάμε στην κουζίνα!

Έχω ένα μαγαζί με δύο υπαλλήλους.

Το άνοιξα τελευταία Κυριακή του χρόνου,

μπας και κονομήσω τίποτα και μπήκα μέσα σούμπιτος.

Ήρθαν τρεις πελάτες και δυο πορείες διαμαρτυρίας.

Ο ένας πελάτης αγόρασε ένα ζευγάρι κάλτσες με πιστωτική.

Εγώ τώρα πρέπει να πληρώσω μεροκάματα στους εργαζόμενους

που απασχολώ συν 75% για την αργία που μου δούλεψαν.

Ποιος ψώνισε τελικά; Εγώ την ψώνισα.

Εντ φακ την ελεύθερη αγορά μου και το νομάρχη μέσα.

Ευτυχώς κρατούσα σφιχτά το χέρι της γυναίκα μου.

Πάντα κρατιόμαστε χέρι - χέρι. Αν την αφήσω, πάει και ψωνίζει.

Τι ’θελες να μου πεις, ρε Θανάση,

ότι εσένα η γυναίκα σου είναι άγγελος;

Σε ζήλεψα. Είσαι πραγματικά είσαι πολύ τυχερός.

Η δικιά μου δυστυχώς ακόμα ζει.

Τι να σου πω, Θανάση μου, τι να έκανα, την παντρεύτηκα.

Μ’ έριξε στο φιλότιμο: «Αγάπη μου, δεν νομίζεις

ότι μετά από δέκα χρόνια σχέσης είναι καιρός να παντρευτούμε;»
«Εγώ θα τα καταφέρω», της λέω, «αλλά εσένα, ποιος θα σε πάρει, μωρή;»

Κι έχω και το γιο μου και με κουρδίζει, Θανάση.

«Μπαμπά, πόσο κοστίζει για να παντρευτεί κάποιος;»
«Δεν ξέρω παιδί μου. Εγώ ακόμα πληρώνω.»
«Μπαμπά, ξέρεις τι άκουσα;» μου λέει μια μέρα,

όπως πηγαίναμε στο γήπεδο.

«Τι έμαθες, ρε; πες μου να μαθαίνω κι εγώ».
«Άκουσα, μπαμπά, ότι σε κάποιες χώρες της Αφρικής

ο άντρας δεν γνωρίζει την γυναίκα που θα παντρευτεί,

μέχρι την ημέρα του γάμου τους».
«Αυτό παιδί μου συμβαίνει σε όλες τις χώρες. Φως φανάρι».

Έτσι του απάντησα. Και φάγαμε και την τριάρα από το Φωστήρα

εκείνη την Κυριακή.

Το καμάκι με μάρανε και βρέθηκα με την κουλούρα στο κεφάλι

και τη θηλιά στο λαιμό. Και ξέρεις, Θανάση, ποιο πιάτο

κατέβασε τη σεξουαλικότητά μου κατά 90%;

Η γαμήλια τούρτα.

Εκεί στο γαμήλιο ταξίδι, μου ’ρχεται στα ξαφνικά

η γυναίκα μου και τι μου πετάει;
«Αγάπη μου, αν έπεφτα στη θάλασσα θα μ' έσωνες;»
Τα ’θελε, Θανάση και της το ’πα:

«Αν σου πω "ναι", θα πέσεις;»

Δεν είχα καταλάβει, Θανάση μου,

τι σημαίνει πραγματική ευτυχία,

μέχρι που παντρεύτηκα.

Αλλά δυστυχώς τότε ήταν πολύ αργά.

Κάποιος μου κάνει πλάκα Θανάση μου,

που παντρεύτηκα. Και με τρομάζει.

Κρύβεται πίσω μου και μου πετάει ρύζι.

Ο ΚΩΣΤΑΣ Ο ΦΛΟΥ

Μια ιστορία θα σας πω για τον Κώστα, τον Κώστα το Φλου, που του ’λεγες, βρε Κώστα, τι τρέχει εδώ σου ’λεγε "Φλου, στη Ραφήνα όλα φλου". Πάντα χορτάτος κι άπραγος, ήταν ωραίος ο Κώστας ο Φλου. Κυβέρναε μόνος και διαρκώς σού ’λεγε "Φλου, στη Ραφήνα όλα φλου". Κυβέρναε όποιον του 'ρχότανε χωρίς να το σκεφτεί, στη Γη περιπλανιότανε κι άραζε όπου ’βρισκε για φα'ί'. Ομόλογα με κουμπαριές; Ήταν χορτάτος, ο Κώστας ο Φλου. Νταβαντζιλίκια, ροπαλιές; Απ’ όξω πάντα ο Κώστας ο Φλου. Κι όταν τον αποδόμησαν, ψόφιος κοριός ο Κώστας ο Φλου. Κι άμα τον ραφινάρανε, σού ’λεγε "Φλου, φίλε μου όλα είναι φλου".

Ανοιχτές Κυριακές

Έχω ένα μαγαζί με δύο υπαλλήλους.
Το άνοιξα την περασμένη Κυριακή
μπας και κονομήσω τίποτα και έπεσα μέσα.
Κονόμησα τίποτα. Μπήκα μέσα σούμπιτος.

Ήρθαν τρεις πελάτες και δυο πορείες διαμαρτυρίας.
Ο ένας πελάτης αγόρασε ένα ζευγάρι κάλτσες με πιστωτική.
Εγώ τώρα πρέπει να πληρώσω μεροκάματα
στους εργαζόμενους που απασχολώ,
συν 75% για την αργία που μου δούλεψαν.
Ποιος ψώνισε τελικά; Μήπως εγώ
που την ψώνισα και άνοιξα το μαγαζί κυριακάτικα;
Εντ φακ την ελεύθερη αγορά μου και το νομάρχη μέσα.

Ευτυχώς, όπως κάθε μέρα, έτσι και την Κυριακή,
κρατούσα σφιχτά το χέρι της γυναίκα μου.
Πάντα κρατιόμαστε χέρι - χέρι.
Αν την αφήσω, πάει και ψωνίζει.

Ο εξοχότατος κύριος νομάρχης Σγουρός
έβγαινε στα κανάλια και διερρήγνυε
τα ιμάτιά του να μην ανοίξουν τα εμπορικά μαγαζιά Κυριακή.
Τότε λειτουργούσε ως νομάρχης. Όταν όμως από το ΠΑΣΟΚ
του είπαν, όπως και σε όλους εμάς με ανακοίνωσή τους,
ότι τα θέλουν ανοιχτά τα μαγαζιά, τότε ο εξοχότατος
κύριος νομάρχης θυμήθηκε ότι είναι πολιτικάντης
και δέχτηκε κι αυτός τη φωνή του λαού, που λέει το λαμόγιο,
όταν είναι να κάνει τη λαμογιά του.

Θέλει να βγει και βουλευτής ο άνθρωπος,
τι να του πούμε εμείς; Να βγει, να βγει μπας
και ησυχάσει η νομαρχία.

Ευχαριστούμε την κατάσταση που μας έδωσε μια πρόγευση
τι είδους αλλαγή θα κάνει μια διακυβέρνηση του άλλου μεγάλου
κυβερνητικού κόμματος. Όχι ότι δεν είδαμε τόσα χρόνια,
αλλά μια υπενθύμιση είναι πάντα καλοδεχούμενη.
Ένα κυβερνητικό κόμμα συνηθείας ενδιαφέρεται
μόνο να σχηματίσει κυβέρνηση. Έτσι δεν είναι;

Για να παραμείνει όμως ένα κόμμα στο Μαξίμου
και λίγο στην κυβέρνηση χρειάζεται λεφτά.
Όχι κατ’ ανάγκη στην τσέπη του, ασχέτως
του ότι κυκλοφορούν και λαμόγια στους διαδρόμους
και τα υπουργικά γραφεία. Κάποιος πρέπει να πληρώνει
τις προεκλογικές δαπάνες μεγαλοβουλευτάδων,
όπως λέμε μεγαλοδικηγόρων ή μεγαλογιατρών.
Το πάρε δώσε είναι πάρε δώσε.
Ο μεγαλοβουλευτής που μπορεί να είναι και υπουργός,
υφυπουργός πρέπει να τα δώσει πίσω.
Με καμιά δουλίτσα του δημοσίου
που θ’ ανατεθεί στον κύρη του.
Στην Ελλάδα έχουμε άμεση ανάθεση
μετά από μειοδοτικό διαγωνισμό. Είμαστε απίθανοι.
Γενικά η κυβέρνηση πρέπει να γλιτώνει λεφτά
από φόρους στους μεγαλοεπιχειρηματίες
για να τους πληρώνουμε εμείς
που έχουμε μεγάλη καρδιά.
Γι’ αυτό σήμερα και μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις
έχουν τον ίδιο φορολογικό συντελεστή, όσα και να βγάζουν
και μέσα να μπαίνουν.

Τα υψηλά εισοδήματα σε όλες τις σοβαρές χώρες του κόσμου
για πάνω από ένα ποσόν φορολογούνται παραπάνω,
μπας και δει κάνα φράγκο το κράτος και μπας και κοπεί
η όρεξη για αμύθητα κέρδη επί πτωμάτων.
Εδώ, τίποτα, τα ίδια θα πληρώνουμε όλοι.
Κι εμείς που δεν έχουμε κι αυτοί που τους τρέχουνε από τα μπατζάκια.
Και μη με ρωτήσει κανείς γιατί.

Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα κακιά πατσά δεν πιάνει

Το αριστούργημα του Μιχαήλ Άγγελου,

το άγαλμα του Δαυίδ, επιστρέφει στην Ιταλία

μετά από δανεισμό δύο χρόνων στα αμερικανικά μουσεία:

Οι υπερήφανοι χορηγοί:

ΕΔΩ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙΓΕΤΑΙ...

Αισιόδοξος αποχαιρετισμός της χρονιάς για τους φίλους του ποδοσφαίρου

ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΗ ΑΓΟΡΑ

Και το 2009 καλύτερο από το 2010

Μόνο έτσι θα ρεφάρει η αγορά

Καλή Χρονιά από τις ελπίδες μας (Πήδε μας, πήδε μας)

Για καλύτερο 2009 από το 2010

Καλή Πρωταπριλιά, κύριε Καρατζαφέρη

Καρατζαφέρω τραύμα, Καρατζαφέρεις, Καρατζαφέρει

Μαίρη χου;

Ο δήμαρχος το υποσχέθηκε

Και οι κάτοικοι της πόλης το πραγματοποίησαν

Το πιο φωτισμένο δέντρο στην Ευρώπη !!!!!!!!!!

Σήκω ψυχή μου

δώσε ρεύμα

βάλε στα “όργανα” φωτιά

βάλε στα “όργανα” φωτιά

να τιναχτεί σαν μαύρο πνεύμα

η τρομερή μας η λαλιά…

Tελικά μόνο έτσι τρώγονται: Flambé

Οδηγία για να πίνετε τον καφέ σας με ασφάλεια

Κάθεστε ήσυχα-ήσυχα κάπου στο κέντρο της Αθήνας
και πίνετε το καφεδάκι σας... Ξαφνικά, πλακώνουν
οι ΜΑΤατζήδες !!! Τι κάνετε ;;
Απλά, σηκώνετε το τραπεζάκι !!!!!

Άκου, δικηγορίτσο

Ο δικηγορίτσος λοιπόν που δεν θυμόμαστε το κύριο όνομά του,

την Παναχαϊκή μου μέσα, ένα τσουβάλι βλακείες έχει αδειάσει

στα πόδια μας μέχρι στιγμής.

Κάποιος τον συμβούλευσε ή τον ανάγκασε να σταματήσει να βγαίνει

συχνά στις κάμερες και το πολύ να τον ακούσουμε από τηλεφώνου.

Κάτι είναι κι αυτό γιατί αν συνεχίσει να μας ανάβει τα λαμπάκια

θα τα κάψει. Είναι και κινέζικα.

Εμείς θα τον συμβουλεύσουμε τώρα τον δικηγορίτσο,

την Παναχαϊκή μου μέσα, για να ενισχύσουμε

την υπερασπιστική του τακτική:

Όλα τα θύματα αστυνομικών οργάνων, πιστολιών, χεριών και μυαλών

ήταν κάποτε η τυχαία εκπυρσοκρότηση. Πάει αυτή.

Τώρα όμως της πήρε τη θέση κάποιος εγκληματίας

ονόματι εξοστρακισμός. Αλλά ποιος είναι αυτός ο γνωστός άγνωστος

εξοστρακισμός; Να τον πιάσετε, κύριε αστυνομικέ μου

και να τον καταδικάσετε επιτέλους, κύριε πρόεδρα,

να τον στείλετε στα σίδερα, μπας και τη γλιτώσει κάνας άνθρωπος.

Προβληματίζομαι: Γιατί το κακό το κάνει ο εξοστρακισμός

και χτυπάει αυτόν που είναι απέναντι στον αστυνομικό;

Είναι τυχαίο που δεν υπάρχει εσωστρακισμός;

Γιατί ποτέ ο εξοστρακισμός δε γίνεται εσωστρακισμός;

Γιατί πάντα την πληρώνει ο άλλος και όχι ο αστυνομικός;

Γιατί όταν εξοστρακίζεται μια σφαίρα δεν γυρνά στον πιστολέρο;

Ούτε στα αμερικάνικα καουμπόικα δεν υπήρχε τέτοια γκαντεμιά.

Πείτε παρακαλώ στον δικηγορίτσο, την Παναχαϊκή μου μέσα,

πως ελέγχεται ως ανακριβής η πληροφορία ότι στις σχολές της αστυνομίας,

εδώ και χρόνια, διδάσκεται στα μελλοντικά όργανα της ησυχίας τάξεως

και ασφαλείας προαστίων μας, στη σκοποβολή, για να βρουν σίγουρα

το στόχο και να μην πυροβολάνε στο γάμο του καραγκιόζη,

πρέπει να μην στοχεύουν στο θύμα τους, αλλά στον κοντινότερο τοίχο,

πεζοδρόμιο, κολώνα ή φανοστάτη, διότι μόνο ο εξοστρακισμός

πετυχαίνει διάνα το θύμα στο δόξα πατρί.

Πάρτι τονώνουν την αγορά

Για την τόνωση της αγοράς, έχουμε πάρτι και συνεστιάσεις
που διοργανώνουν πια όχι τα κλαμπ και οι ταβέρνες,
αλλά τα καταστήματα ρούχων και παπουτσιών.

Έτσι προσελκύουν μελλοντικούς πελάτες, που όσο να ’ναι,
όλο και μία ματιά θα ρίχνουν στο εμπόρευμα.
Οι μαγαχζάτορες δεν πουλάνε που δεν πουλάνε,
τι να τα κάνουνε τα μαγαζιά τους που δεν πατάει
πελάτης ούτε με ντουφέκι; Κάνουν εκδηλώσεις μπας και βγάλουν
και κάνα φράγκο.

Για τα πάρτι σύμφωνα με ανασφαλείς, λόγω του κομφούζιου των ημερών,
πληροφορίες μας, η συμμετοχή είναι μόλις 5 €.
Ο πελάτης φέρνει το ποτό του, αλλά προσφέρονται δωρεάν ξηροί καρποί,
χαρτοπετσέτες, πλαστικά ανακυκλώσιμα ποτηράκια και φτηνά παγάκια.
Για φρούτα, επειδή οι τιμές τους πήρανε την πάνω βόλτα στις λαϊκές αγορές,
οι παρτάκηδες βολεύονται με νεράντζια από τις κοντινές νεραντζιές
των πεζοδρομίων. Τα νεράντζια δεν τρώγονται, αλλά χρησιμοποιούνται
για χάπενινγκ. Τα πετάνε στα άθραυστα τζάμια,
έτσι για ξέσπασμα και χειροκρότημα από τους άλλους παρτάκηδες,
αλλά και από τους μαγαζάτορες, που αφού δε σπάει το χαίρονται,
μια και καμία ασφαλιστική εταιρεία δεν τους αναλαμβάνει.

Δήλωση μαγαζάτορα: "Τι να σου πω, δικέ μου, κεσάτια στην αγορά,
έδιωξα όλους τους υπαλλήλους μου, μαζί και τη γυναίκα μου,
έχει και τα καλά της η υπόθεση. Αλλά μόνος μου το ανοίγω το μαγαζί
το πρωί και όλη μέρα μόνος μου εγώ και το ταμείο να κοιταζόμαστε
στα μάτια ποιος θα γελάσει πρώτος. Το ανοίγω όμως και το ταμείο,
όχι επειδή κάνω σεφτέ, αλλά έτσι, γιατί πρέπει να μπει κι αυτό στο χορό.

Θα έλεγε κάποιος πως νηστικό ταμειούδι δε χορεύει,
χορεύουν όμως οι μαγαζάτορες. Κάθε μέρα,
για να νοιώσουμε χαρά, εγώ και οι συνάδελφοί μου
από τα διπλανά μαγαζιά παίρνουμε αμπάριζα ένας-ένας
και μπαίνουμε σ’ όλα τα μαγαζιά παριστάνοντας τους πελάτες.
Μπαίνω σ’ έναν, του παίρνω τσάμπα ένα μπλουζάκι, ας πούμε,
μετά τον περιμένω να μου έρθει αυτός σαν πελάτης και να το πάρει πίσω.
Αλλά πλακωνόμαστε, ρε παιδί μου! Ο μαγαζάτορας το ’χει μέσα του
το βάσανο! Όταν κάνει τον πελάτη βγάζει το άχτι του στο συνάδελφό του
από τα τόσα που του κάνανε αυτουνού οι πελάτες. Όταν τους είχε".

POLICE ΒΑΡΥΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ

Όπως είδα τα παιδιά να προσφέρουν λουλούδια
σε άντρες των ΜΑΤ θυμήθηκα την επανάσταση
των γαρίφαλων στην Πορτογαλία του 1974.

Ο ίδιος ο στρατός εκεί δεν άντεξε την 50χρονη δικτατορία του Σαλαζάρ.
Η μικρή χώρα ήταν αποικιοκρατική δύναμη.
Όλοι σχεδόν οι άντρες ήταν στρατιώτες
και το κόστος συντήρησης του στρατού αποδεκάτιζε οικονομικά τη χώρα.

Μεγάλο ποσοστό των αξιωματικών πια κατάγονταν
από φτωχές οικογένειες που πεινούσαν,
για να σκοτώνονται αυτοί στην Αγκόλα,
στην Ασία, την Ωκεανία χωρίς κανένα λόγο.

Αργά ή γρήγορα θα γινόταν:
Έβαλαν γαρίφαλα στις κάνες των όπλων τους,
δήλωσαν ότι δεν αποτελούν ιδιοκτησία
του δικτάτορα και τον ανέτρεψαν,
χωρίς να σπάσουν ούτε ένα τζάμι.

Ίσως στην Ελλάδα είναι η ώρα που θα καταλάβουν
όλοι οι αστυνομικοί, αυτό που πολλοί συνάδελφοί τους
έχουν ήδη συνειδητοποιήσει:

Τρέχουν από το πρωί μέχρι το βράδυ χωρίς κανένα σχέδιο
κατά της εγκληματικότητας, με τον Κούγια να τους ξεφτιλίζει,
δίπλα σε φασιστοειδή που το παίζουν συνάδελφοί τους,
δίπλα σε συναδέλφους τους που αναγκάζονται ή το θέλουν κιόλας
να προστατεύουν, να εκβιάζουν δηλαδή, νυχτερινά καταστήματα
και αντιπροσωπίες αυτοκινήτων. Αστυνομικοί δίπλα σε αστυνομικούς
που εισάγουν κι εκμεταλλεύονται αλλοδαπές.

Οι αστυνομικοί της χώρας μας δε μπορούν ν’ αντέξουν
επ’ άπειρον τη χλεύη του κόσμου, ειδικά όταν βλέπουν
πως ο κόσμος έχει δίκιο.

Οι αστυνομικοί της χώρας μας δε θ’ αντέξουν για πολύ
με τους πενιχρούς μισθούς τους να μη μπορούν
να ζήσουν τις οικογένειές τους.

Οι αστυνομικοί μας είναι πρώην συμμαθητές μας, γείτονές μας,
ακόμα και πρώην συμφοιτητές μας.
Πόσο ακόμα θ’ αντέξουν ν’ αποτελούν ιδιοκτησία
της εκάστοτε κυβέρνησης ή ακόμα χειρότερα
του εκάστοτε κυβερνητικού κόμματος;
Αξίζουν κάτι καλύτερο που δε θα το κερδίσουν
ξεσπώντας σε πιτσιρίκια, συνταξιούχους
και όποιον άλλο στέκεται απέναντι στην κυβέρνηση,
τη βία, τη φτώχεια, αλλά όχι απέναντι σε αυτούς.

Κανείς αρμόδιος δεν ενδιαφέρεται πώς περνάνε οι εργαζόμενοι
αστυνομικοί, τους βάζουν μόνο να κάνουν ανόητες κινήσεις,
μπας και κονομήσουν αυτοί κάνα αστέρι και το κόμμα
κάνα ποσοστό στις δημοσκοπήσεις και διατηρηθεί στην κυβέρνηση.

Δε θ’ αργήσει η ώρα που οι αστυνομικοί ως εργαζόμενοι
και πρωτίστως πολίτες θα κατέβουν κι αυτοί γι’ άλλη μια φορά
στους δρόμους και θ’ απαιτήσουν ανθρώπινους μισθούς,
αληθινή εκπαίδευση για να προστατεύουν τον πολίτη
και τον εαυτό τους και πάνω απ’ όλα θ’ απαιτήσουν
την αξιοπρέπειά τους. Και τότε δίπλα τους θα έχουν
ακόμα και τους μαθητές. Και θα έχουν δίκιο.

Βλέπω, γιατρέ μου, την απελπισμένη εξέγερση των αστυνομικών,
στον βαρύ police Δεκέμβρη του ’08.

ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΟ ΩΡΑΡΙΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΩΝ ΙΚΑΡΙΑΣ

Από Δευτέρα πήρε μπρος το θερινό ωράριο καταστημάτων
σε όλη την Ελλάδα. Σε όλη; Όχι ακριβώς.

Σύμφωνα με ανασφαλείς πληροφορίες μας
(έχουν ψυχικά προβλήματα)
στις Ράχες Ικαρίας ακολουθείται άλλο ωράριο.

Τα εμπορικά καταστήματα, όπως και τα υπόλοιπα,
παραμένουν κατά κάποιον τρόπο ανοιχτά ή και κλειστά
όλη μέρα, το ίδιο είναι, όμως:

Οι καταστηματάρχες εκεί έσπασαν οι ίδιοι τις βιτρίνες τους παραδοσιακά,
με πλάκες Ικαρίας εις ένδειξιν διαμαρτυρίας κατά της αστυνομικής βίας.
Από Δευτέρα ισχύει συνεχές εορταστικό ωράριο
που θα κρατήσει όλο το χρόνο, γιατί κάθε μέρα, σύμφωνα με το εορτολόγιο,
είναι μια-δυο γιορτές.

Ο πελάτης μπορεί όποια ώρα της μέρας θέλει να μπαίνει στο μαγαζί
από τη σπασμένη βιτρίνα συμπαραστεκόμενος κι αυτός στις διαδηλώσεις
της λοιπής χώρας. Δοκιμάζει ρούχα ή παπούτσια, διαλέγει και παίρνει,
αφήνει τα χρήματα στο καλαθάκι που βρίσκεται στον πάγκο,
όπου υπάρχουν και ψιλά για ρέστα. Αν θέλει να ψωνίσει με πιστωτική,
μπορεί να πάει μετά να βρει τον καταστηματάρχη
στο καφενείο-ταβέρνα-παντοπωλείο.

Όσοι πελάτες δε θέλουν να συμπαρασταθούν, μπορούν να μπαίνουν στο μαγαζί,
πάλι όποια ώρα θέλουν, αλλά από την πόρτα.
Το κλειδί είναι κρυμμένο στο ρολόι της ΔΕΗ.
Παρακαλούνται μετά τα ψώνια τους να κλειδώσουν την πόρτα
του καταστήματος και το κλειδί να το ξαναφήσουν στο ρολόι της ΔΕΗ.

Δεν ΠΑΣ που δεν ΠΑΣ Γιάννινα. Δεν πας να .....;

Ο νόμος που αντιστέκεται.

Η βότκα που αντιστέκεται.

Ο μπάτσος που αντιστέκεται.

Ο Κώστας που αντιστέκεται.

Τι να τα κάνω τα λεφτά, όταν δεν έχω πελάτες;

Οι μαγαζάτορες θα πάρουν το δεκαχίλιαρο της καταστροφής,
κατά το προπέρσινο πεντοχίλαρο της πυρκαγιάς.

Και; Θα έχουν και μια κρατική επιδότηση σ’ ένα κάποιο ίσως δάνειο,
για να ξαναφτιάξουν τα μαγαζιά τους.

Και; Φτάνουν αυτά; Τελείωσε η υποχρέωση; Όχι βέβαια!
Ένα μαγαζί πρέπει να είναι όμορφο, να έχει εμπορεύματα,
αλλά χρειάζεται και κάτι άλλο, ίσως το πιο σημαντικό.
Χρειάζεται πελάτες. Τι να το κάνω εγώ που θα ξαναφτιάξω
το μαγαζί μου και θα βαράω μύγες;

Κύριοι κυβερνήται ημών και ημών, δώστε λεφτά στον κόσμο.
Γίνετε κάποτε μικροί Τσάβες. Και δε μιλάμε για λεφτά της συμπόνιας.
Δε μιλάμε να δοθούν λεφτά στον λαό από δάνεια εξωτερικού
που θα τα πληρώσουν από την επομένη μέρα και τα παιδιά
και τα εγγόνια των Ελληνίδων και Ελλήνων ημών.

Δώστε δουλειά στον κόσμο. Έχετε προϋπολογισμό
χωρίς ουσιαστικά τίποτα για δημόσιες επενδύσεις.
400 εκατομμύρια € ακούγονται πολλά,
γι’ αυτή τη δουλειά όμως δεν είναι τίποτα.
Όταν πηγαίνεις στο καφενείο κι έχεις στην τσέπη σου
ένα κατοστάρικο είσαι άρχοντας.
Όταν όμως με αυτό το κατοστάρικο πας ν’ αγοράσεις αυτοκίνητο
τότε είσαι ρομαντικός αφελής. Το λένε και βιομήχανοι,
το λένε και μεγαλέμποροι: "Δε θέλουμε λεφτά εμείς. Θέλουμε πελάτες.
Δώστε δουλειά στον κόσμο. Κάντε επενδύσεις κι ας μπει μέσα
ο προϋπολογισμός, έτσι κι αλλιώς μέσα θα είναι. Τουλάχιστον
να έχει λεφτά ο κόσμος να ζει ν’ αγοράζει, να κινείται, να διασκεδάζει."

Πήγανε και τα δώσανε στις τράπεζες λες κι έχει σκοπό κανείς τραπεζίτης
να γίνει βιομήχανος στα ξαφνικά.

Θα μας τρελάνουν οι τύποι.

ΠΑΚ-ΠΑΚ Ο ΠΑΚΗΣ

ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ

Η Αθήνα, η Ελλάδα όλη ζει τις μέρες του Αλέξη.

Η πόλη στολισμένη για τις γιορτές με τα φωτάκια
ν’ αναβοσβήνουν στο χτύπο της καρδιάς, περνά από τις
καυτές καμένες μέρες του Αλέξη.

Φέτος οι γιορτές θα περάσουν χωρίς πολλά-πολλά δώρα.
Τα μαγαζιά με κατεβασμένα στόρια γιατί η αστυνομία
δε μπορεί να προστατεύσει ούτε τον εαυτό της.
Έτσι κι αλλιώς πελάτες δεν πάταγαν ούτε με το ντουφέκι.

Τα μάτια του Αλέξη για πάντα κλειστά.
Στους Έλληνες και τις Ελληνίδες
που δεν το σηκώνουν αυτό, μύτες και μάτια κλειστά
για τους καπνούς και τα δακρυγόνα.

Οι κυβερνώντες ως γνήσιοι επιχειρησιακοί παράγοντες,
σταθερά με τα μάτια κλειστά δε βλέπουν πέρα από τη μύτη τους,
που κι αυτή μονίμως κλειστή είναι, γι’ αυτό ποτέ δε μπορούν
οι παντελώς ανύθυνοι να μυριστούν κανένα κίνδυνο.
Τ’ αφτιά τους κλεισμένα δεν εννοούν ν' ακούσουν κανέναν.

Ο κόσμος με τα μάτια ανοιχτά, βλέπει, κρίνει,
ακούει μπαρούφες αρμοδίων, κλειστές τσέπες,
κλειστά παντζούρια όταν από κάτω περνούν
με το βήμα της χήνας οι τραπεζοφουσκωτοί
που ονειρεύονται να πάρουν το σπίτι του οικογενειάρχη
για ένα ντενεκέ λάδι.

Η αστυνομία ανήμπορη διαπίστωσε ότι κλωσούσε
το αβγό του φιδιού, αλλά το φίδι το τάιζε και τώρα,
που δεν του φτάνουν όσα του δίνει η κλώσα, το ερπετό ορμά
και την τρώει κι αυτήν.

Αυτές είναι οι μέρες του Αλέξη και μας διδάσκουν πολλά.
Όσα δεν πρόλαβε να διδαχθεί ο Αλέξης.

ΚΙ ΑΠΟΨΕ Η ΝΥΧΤΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ